Suzanne verspenen

Ik heb speciaal voor deze blogpost een nieuwe tag aangemaakt: De tuin. Onze tuin is een barre woestenij ter grootte van een postzegel. Het grasveld staat vol met mos. De haag van armetierige beukhaagboompjes is in de acht jaar dat hij er staat niet gegroeid. Aan de rand is er een bosje met venijnige meidoornbomen, het enige dat er verder groeit. Het is mijn missie om deze tuin om te toveren in een lusthof van bloemenpracht.
Om te beginnen heb ik vorig jaar een kardinaalsmuts aangeplant (Euonymus europaeus) en wat bollen in de tuin gezet uiteraard. Rik is helemaal gek op plantjes. Hij houdt de bollen nauwlettend in de gaten om te zien of ze gaan bloeien. Ook helpt hij me met het kiezen van de bloemen. Een mooi bloemetje, waar ik al lang een oogje op had, is Thunbergia alata, beter bekend als Suzanne met de mooie ogen.
Op het plaatje kun je zien hoe mooi deze schatjes eruit gaan zien als ze eenmaal in de tuin staan te pronken. Om geld uit te sparen, zaaien we veel bloemetjes. Twee weken geleden heb ik een zakje zaad ingezaaid en vandaag moesten de kiemplantjes verpot, een klusje dat verspenen heet (ik heb het ook niet verzonnen). Rik wou dolgraag helpen en hij heeft alle potjes met aarde gevuld (Stijn deed er ook een paar), en overal gaatjes in gemaakt. Eind april, als het gevaar voor vorst geweken is, mogen ze de tuin in. Was het maar vast zover.

Edit: Ik ben de bron van het plaatje vergeten te vermelden: Bloemenplaatje komt van Wikimedia Commons.

Encyclopedoebidoebidoe

Een tijdje geleden schreef ik over de Encyclopedoe, waar ik het idee voor een aardappeldoolhof vond. Inmiddels heb ik nog een paar andere leuke ideeen uitgevoerd. Om te beginnen hebben we een ballonrace gedaan. Heel simpel. Je bevestigt een paar rietjes aan een tweetal balonnen en je rijgt een touw door de rietjes. Als je de ballonen leeg laat lopen, vliegen ze langs het touw. Heel educatief, of nee… eigenlijk niet echt. Maar wel heel leuk.

Toen ik een keer met Stijn alleen was hebben we knikkerkunst gemaakt. Ook heel eenvoudig. Je legt een vel papier in een bak. Je legt er een paar knikkers in die door de verf gerold zijn en…schudden maar. Nou, dat kon Stijn wel. En het resultaat is nog best leuk ook, zie hiernaast.

Les Cadeaux

Het is jullie wellicht opgevallen dat ik wat minder frequent blog de laatste tijd. Enerzijds komt dit door het drukke ritme van de laatste weken, waardoor ik echt geen puf meer heb ´s avonds. Een andere reden is dat ik met mijn verjaardag heel veel kadootjes heb gekregen, waar ik eerst even mee moest spelen. Ik heb wat leuke films gehad, en een nieuwe CD. Maar de meeste tijd heb ik kwijt gemaakt met het lezen van een mooi boek over dino´s. En verder heb ik lekker zitten bouwen aan mijn LEGO truck. Je ziet het; allemaal heel volwassen kado´s weer.
O, en dankjulliewel voor alle kadootjes en kaarten natuurlijk.

Geen sneeuw

Niet lang nadat we hier eerst aankwamen, in 2005, viel er een flink pak sneeuw. Het duurde maanden voordat die sneeuw verdwenen was. Vreselijk. Eigenlijk iedere winter hier hebben we wel een dik pak sneeuw gehad, soms maandenlang. Deze winter verheugden zowel Rik als Chantal zich op de komst van de eerste vlokken, want ze hadden allebei heel veel zin om te sleeën. Helaas, we hebben nog maar slechts een miezerig laagje gehad, dat na een dag alweer verdwenen was. De foto hiernaast toont dat moment (Januari, geloof ik).

Inmiddels komen de sneeuwklokjes en krokussen tevoorschijn, dus ik denk niet dat het nog komt *klop klop*. Ik heb een keertje een schema met Rik in elkaar geknutseld, waarop we alle plaatjes uit de bollenverpakkingen hebben geplakt, en daar kruisen we netjes op aan wanneer de bloemetjes opkomen. Rik is het sleeën alweer vergeten en wacht nu vol spanning totdat de narcissen opengaan.
Ah, bijna lente. Mooi zo. Voor mij hoeft dat niet zo, al die sneeuw.

Verandering

Sinds vorige week ben ik weer begonnen met deense les. Dat betekent dat we van dinsdag tot en met vrijdag heel vroeg op moeten staan (5.45 uur!!). Mijn lessen beginnen namelijk al om 8.00 en van tevoren moeten we zorgen dat de kinderen zijn aangekleed, hebben gegeten en op de vuggestue / børnehaven zijn. Dit is voor iedereen even wennen. Want natuurlijk is het zo dat de kinderen op zondagochtend al om 6 uur naast ons bed staan en op de dagen dat ze om 6 uur op mogen staan, niet uit bed te branden zijn. Dit laatste geldt trouwens alleen voor Rik. Stijn staat eigenlijk meteen op zodra hij ons hoort, maar heeft dan vervolgens geen zin om aan te kleden. Nee nee, er moet eerst gespeeld worden, volgens hem.
Ook Corneel moet natuurlijk wennen aan dit nieuwe ritme. Hij is totaal geen ochtend mens en slaapt het liefst elke dag uit. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het ook wel erg vermoeiend vind om 4 dagen om 5.45 uur op te staan, zeker als Rik of Stijn ook nog eens ’s nachts wakker worden, wat toch af en toe nog wel eens gebeurt.

Maar het gaat best goed, moet ik zeggen. Corneel brengt Rik op de fiets naar de børnehaven en ik breng Stijn naar de vuggestue met de auto.
En, ook niet onbelangrijk, ik vind het heerlijk om weer iets buitenshuis te doen! Mijn hersenen weereens op een andere manier gebruiken, andere mensen ontmoeten. Ik zit in een leuke klas, met een goede, leuke docente. Dus ik ben erg blij met deze verandering.
Daarnaast is het ook vast een goede oefening voor als ik weer ga werken. Nee, helaas ik heb nog geen baan, maar ik ga er toch wel vanuit dat dat een keer gaat gebeuren. En dan is het wel handig dat we alvast het goede ritme hebben.