Bureaucratische logica

Dit wordt een wat lange blogpost, maar de clou op het einde is de moeite waard. Een van de dingen waar we weer een voorproefje van hebben gekregen is die goeie ouwe hollandse bureaucratie. Daarvoor zal ik eerst moeten vertellen wat er allemaal is voorafgegaan. Zoals jullie weten is Stijn geboren hier in Aarhus. We hebben er toen voor gezorgd dat Stijn een paspoort kreeg, wat volgens het volgende recept ging:

Eerst werd Stijn aangegeven bij de Sogn, de kerkelijke gemeente. Het maakte overigens niet uit dat we niet aangesloten zijn bij de kerk. Iedereen moet zijn kinderen laten registreren bij de kerk. Dit lijkt wat eigenaardig, maar Denemarken kent geen scheiding van kerk en staat. De geboorteakte werd vervolgens opgestuurd naar het ministerie van kerkzaken (geen scheiding van kerk en staat, weet je nog) en die moesten het document legaliseren.
Daarna werd het document doorgestuurd naar het ministerie van buitenlandse zaken, en die legaliseerden weer het document van het ministerie van kerkzaken. Toen moesten we een pasfoto hebben van Stijn, die voldeed aan bepaalde waanzinnige voorwaarden. Het feit dat Stijn een baby was, was niet belangrijk. Het feit dat geen enkele fotograaf in DK enige ervaring heeft met de absurde eisen van de Nederlandse overheid evenmin. Zelfs hier in DK konden we met volle teugen genieten van de Nederlandse bureaucratie. Toen stuurden we de gelegaliseerde geboorteakte, samen met de pasfoto, naar de Nederlandse ambassade, die het doorstuurden naar Den Haag, en die waren zo goed om een paspoort te maken voor onze Stijn.

Nu spoelen we snel vooruit naar het heden. Als we terug in NL komen moet Stijn ingeschreven worden bij de gemeente. Chantal had hierover gebeld met een medewerker van de gemeente Tynaarlo (waar Eelde bij hoort). Deze zei dat we een uittreksel uit het geboorteregister nodig hadden, dat niet ouder is dan 6 maanden. Die hadden we niet, en die kun je ook niet krijgen hier in DK.

Voor de zekerheid belde Chantal met de Nederlandse ambassade, waar ze te horen kreeg, dat de gelegaliseerde geboorteakte “niet geweigerd mocht worden”. Gewapend met deze kennis belde Chantal terug naar de gemeente Tynaarlo. De medewerker met wie ze gesproken had, vond dat we dit moesten overleggen met een andere collega “die hier meer verstand van had”. Die was uiteraard niet aanwezig, maar kon later in de week bereikt worden.

Een paar dagen later belde Chantal weer met de gemeente, en vroeg naar deze expert. Deze persoon herhaalde weer het mantra, dat we een recent uittreksel uit het geboorteregister nodig hadden. Chantal legde wederom geduldig uit, dat dergelijke documenten niet afgegeven worden hier, en dat volgens de zegsman op de ambassade de gelegaliseerde geboorteakte volstond. Toen zei deze persoon, dat het document niet ouder dan een half jaar mocht zijn omdat (let op!) er misschien dingen veranderd konden zijn in de tussentijd. Chantal merkte toen droogjes op dat het bijzonder onwaarschijnlijk was dat de geboortedatum van Stijn veranderd was sindsdien. Vreemd genoeg kon de zogenaamde expert niet lachen om deze opmerking (ikzelf vond hem overigens bijzonder vermakelijk). Uiteindelijk kregen we te horen dat we alle paperassen (sic!) maar mee moesten nemen, en dat ze Stijn desnoods tijdelijk in konden schrijven.

Het is werkelijk onverstelbaar wat een moeite sommige mensen hebben om toe te geven dat ze iets niet weten.