Naar de maan

Een tijdje geleden blogde ik over de geringe realiteitszin van het gemiddelde prentenboek. De meeste illustrators zien er blijkbaar geen been in om de biologische realiteit aan te randen als ze een dier moeten tekenen. Op de illustratie hiernaast kun je zien dat dat zich niet beperkt tot biologische onderwerpen. Het plaatje komt uit “Welterusten Sammie” van Francine Oomen (2002, Prometheus Kinderboeken, Amsterdam). Sammie ligt net in bed en wenst de maan en sterren goedenacht. Wat klopt er allemaal niet in dit plaatje? Om te beginnen, is dit afnemende maan, vlak voordat het nieuwe maan wordt. Die maan komt pas diep in de nacht op. Hoe laat gaat die Sammie eigenlijk naar bed? Om vier uur ´s nachts of zo?!? En dat is nog niet het ergste! De maan is een sikkel. Wat zeg je? Dat is normaal? Nee, de maan lijkt soms een sikkel, omdat de zon slechts een gedeelte verlicht. De rest van de maan blijft gewoon aanwezig. Maar in het plaatje schijnen de sterren gewoon dwars door de maan heen!!! Wat IS dit voor WAANZIN? Hoe moeten kinderen wat leren, als zelfs volwassenen er een potje van maken?