Ik ben de leukste thuis, op de deurknop na

Rik begint gevoel voor humor te krijgen. Hij heeft een brede grijns op zijn gezicht als hij naar Madagaskar of Winnie de Poeh zit te kijken, en hij zit te grinniken om de grapjes. Dat wil nog niet zeggen dat hij mijn gevoel voor humor heeft. Sterker nog, Rik heeft er een gruwelijke hekel aan, dat ik grapjes maak. Ik heb hem proberen te overtuigen dat ik, als papa, recht heb op grapjes maken, omdat dat in ons contract staat. Ik heb zelfs opa dit laten bevestigen, maar hij trapt er niet in.
De laatste keer dat ik een woordspeling maakte, keek hij me aan, en zei toen met een grafstem: “Papa, je maakte een grapje.”
“Eh, ja, dat klopt.”, gaf ik toe.
“Stop daarmee, papa”, zei hij toen.
Klinkt dit bekend, of ligt het aan mij?