De verloren zoon

Gisteren was Chantal met Rik naar Nederlandse school, zoals iedere zaterdag. Ik was in de tuin aan het werk gegaan. Het was heerlijk weer. Stijn reed intussen op zijn scootertje rond op het grasveld. Opeens viel het me op dat het al een tijdje stil was. Stijn was er niet meer. Ik keek eens op het grasveld achter onze tuin. Nog steeds geen Stijn te bekennen. “Dan is hij vast naar binnen gegaan”, dacht ik. Ik keek in huis. Geen Stijn. Nu werd ik toch wel een beetje ongerust. Ik ging naar buiten en riep zijn naam. De enige die daarop reageerde, was de buurvrouw. Zij stelde voor om op te splitsen en ieder een blokje om te lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Resultaat: nul Stijn. Nu ben ik echt ongerust. Ik controleer de poel achter ons huis (stel je voor), loop nog eens door huis, en loop rond door de hele buurt. Alle mensen die ik tegen kom, vraag ik naar Stijn. Uiteindelijk vraag ik het aan het vriendinnetje van ons buurmeisje en zij had hem gezien. Ik loop in de richting die ze me aanwijst en vraag een vrouw, die daar in de tuin werkt, opnieuw of ze hem gezien heeft. Nee, dat had ze niet. Ik loop weer terug en zie dat de buurvrouw staat te zwaaien. Snel ren ik terug naar huis en ja hoor, daar zit meneer op zijn scootertje, alsof er niks aan de hand is. Die was gewoon op eigen houtje een rondje gereden. Ik vertel Stijn dat ik bijna een hartverzakking had, en dat hij nimmer-nooit-meer er alleen op uit mag gaan.

Morgen heb ik een afspraak met de dierenarts om een chip te laten implanteren.