Naar Nederland

Wij hebben een leuk nieuwtje. Corneel heeft namelijk een nieuwe baan en wel in Groningen! Hij kan 1 september al beginnen, dus we moeten snel op zoek naar een huis.

Het was niet echt gepland dat we al zo snel naar Nederland zouden verhuizen, omdat Corneels huidige contract tot juli 2010 loopt, maar er viel een positie open in Groningen en die kans konden we natuurlijk niet voorbij laten gaan. En nou is hij aangenomen.
Voor mij is het wel een beetje dubbel. Ik ben natuurlijk net begonnen met mijn nieuwe baan die ik nu weer op moet zeggen, dus dat komt een beetje ongelukkig uit. Het zal ook wel moeilijk zijn om afscheid te nemen van Denemarken, maar we hebben ook wel heel veel zin om weer terug te gaan naar Nederland.

Bereleuk

Chantal heeft nu al een paar keer nachtdienst gehad. Omdat het dan stil moet zijn, moet ik de hele dag met de kinderen de hort op. Het is best moeilijk om de kinderen de hele dag te vermaken. Daarom ben ik al een paar keer naar de dierentuin geweest.

De eerste keer was drie weken terug (ik lig een beetje achter met bloggen). We zijn toen naar het Skandinavisk Dyrepark geweest. Daar hebben ze allemaal dieren die hier in Scandinavië thuis horen; herten, vossen, wolven, beren. Het aardige is, dat je tussen de dieren kunt lopen (nou ja, niet bij de wolven en beren uiteraard). Grote hit bij Rik en Stijn waren de ijsberen. In het wild eten ijsberen vooral zeehonden, maar in de dierentuin krijgen ze vis en fruit. Om de dieren wat in beweging te houden, gooien ze appeltjes in het water, en moeten de beren er naar toe zwemmen. Rik en Stijn vonden dit geweldig.
Afgelopen weekend zijn we naar Aalborg Zoo geweest. Dit is een wat meer klassieke dierentuin, met giraffen en olifanten enzo, het gebruikelijke spul. Hier waren de grote favorieten…alweer de ijsberen. In Aalborg hebben ze net een jong ijsbeertje, dat vrolijk speelt in het nieuwe verblijf. Je kunt onder water kijken, en de beren zien zwemmen, en dat was natuurlijk een leuk gezicht. Dankzij de glazen vensters kun je dicht bij de dieren komen. Ik kan dan ook meedelen, dat een ijsbeer die op zijn achterpoten staat op een halve meter afstand een imposant gezicht is. Je kunt de beren bekijken via een webcam.
Wel jammer dat Chantal er niet bij was.

Foto komt van de Aalborg Zoo website

Eufemismen zijn vergeefse moeite

Het is uiteraard onbehoorlijk om, in het bijzijn van je kroost, er flink op los te vloeken. Soms moet je echter even ventileren, en zul je substituten als "potverdikkie", "jeetje" en "pindakaas" moeten gebruiken. Vanochtend, toen ik de de kinderen aan het insmeren was, verloor ik de dop van de zonnebrandcreme, en gebruikte toen het woord "chips".
"Ja", zei Rik: "Chips mag je zeggen, maar shit mag je niet zeggen."
Fijn, heel fijn. Waar hebben ze dat toch vandaan?

Big mommas

Eventjes weer wat bloggen over de Journal Club. Elke dinsdag procrastineren een aantal collega´s en ik met behulp van een interessant onderwerp. Ditmaal bespraken we een diertje dat de naam Bonellia viridis draagt. Bonellia is een wormachtig beestje dat in zee leeft. Het interessante aan dit diertje is het verschil tussen mannetjes en wijfjes. Het wijfje heeft een worstvormig lichaam van ongeveer 8 centimeter lang. Wat waarschijnlijk meer in het oog zal springen is haar anderhalve meter lange slurf, waarmee ze als een soort stofzuiger de zeebodem afspeurt, op zoek naar lekkere hapjes. De mannetjes daarentegen zijn slechts 3 millimeter lang (!), en ze leven als een soort parasieten op het reuzevrouwtje. In feite zijn ze niet meer dan een soort zaadbankjes. Om het geheel nog wat meer bizar te maken hebben deze dieren omgevingsafhankelijke seksedeterminatie. Wablieft? Nou, de meeste larven kunnen kiezen of ze wijfjes worden, of veranderen in dwergmannetjes. Larves drijven eerst wat rond, voor ze zich ergens vestigen. Als een larve op een lege plaats landt, wordt het een wijfje. Komt een larve echter op een plek die al bezet is (door een wijfje dus), dan hecht het zich vast en verandert het in een mannetje.
Dus, heren, kop op. Het had allemaal veel erger kunnen zijn.

Photo credit: Bonellia viridis, foto door Sylvain Ledoyen, via wikipedia.