Aan het werk

Ik denk dat het voor Corneel nog het zwaarste is dat ik weer ben gaan werken. (Wat zijn mannen toch watjes!). Op mijn werk gaat het erg goed. Ik ben nu aan het inwerken bij de kraamvrouwen. Dit vind ik erg leuk en veel is ook erg herkenbaar. Er zijn natuurlijk wel wat verschillen met Nederlandse ziekenhuizen. Wat ik erg opvallend vind is, dat hier geadviseerd wordt om met je kind in één bed te slapen, terwijl dat in Nederland bijna uit den boze is in verband met het gevaar op wiegedood.
Verder heb ik soms wel wat problemen om de juiste woorden te vinden in het deens, maar dat komt wel goed. Ik vind het vooral ontzettend leuk om weer aan het werk te zijn en om weer in mijn oude specialisme te werken. Geweldig! Maar ik moet toegeven dat ik ’s avonds ook wel erg moe was.
Met de kinderen gaat het ook erg goed. Stijn geniet er erg van dat hij nu hele dagen naar de opvang gaat. Zijn beste vriendje gaat namelijk ook hele dagen. Ze kunnen het echt ontzettend goed vinden samen. Daar komt bij dat Stijn tussen de middag niet meer wil slapen thuis, maar op de vuggestue slaapt hij uitstekend. Dus als ik hem kom ophalen is hij ontzettend blij en uitgerust. Wat wil je nog meer?
Rik mistte mij wel een beetje vandaag, maar dat kwam ook omdat alle zijn vriendjes al naar huis waren. Maar verder gaat het met hem ook heel goed. Zijn deens gaat ook met sprongen vooruit. Maar ik ben wel blij dat ik morgen een dagje vrij ben, dan kunnen we even bijkomen.

Ik ben pa en ik ben moe

Chantal is nu al vanaf maandag aan het werk. Dat betekent dat ik de kinderen naar de opvang moet brengen. We staan ´s ochtends om half zes (!) op. Chantal stapt drie kwartier later in de auto. Ik moet dan de kinderen in de fietskar zetten, naar voggestuen en børnehaven brengen, de fietskar terug naar huis brengen (zucht), naar mijn werk fietsen en dan, tja, werreken he? Chantal haalt Rik en Stijn op. ´s Avonds dekken we alvast de tafel voor het ontbijt en smeren de boterhammetjes. Dat scheelt tijd. En dan op tijd naar bed toe.
Ik ben dood-op, maar ik heb het overleefd. Morgen mag ik uitslapen tot en met half zeven. Joehoe!

Time flies like an arrow, fruit flies like a banana

Iedereen onthoudt over mijn werk dat ik met “vliegjes” werk. In deze blogpost wou ik dat beeld graag even nuanceren.
De soort waarmee ik werk heet niet “vliegje”, maar dient aangesproken te worden als Drosophila melanogaster. Dat betekent zoveel als “dauwminnertje met de zwarte buik”. Als dat te moeilijk is, mag je ook bananevliegje zeggen. Drosophilae zijn de diertjes die op je fruitschaal afkomen als de bananen overrijp zijn, en die verzuipen in het wijnglas, dat je hebt laten staan na een feestje. Wat ze ook hebben gedaan is een bijdrage geleverd aan genetisch onderzoek als geen enkel ander organisme. Er werken duizenden wetenschappers over de hele wereld met dit beestje. Haar kleine formaat, en het gemak waarmee ze te kweken is, hebben bijgedragen aan dit grote succes. Verder zijn een groot aantal mutaties beschreven, die het uiterlijk, gedrag en fysiologie van het diertje beïnvloeden. Tenslotte is de DNA code van het genoom ( = het geheel aan erfelijke informatie) bepaald, net zoals voor de mens is gebeurd.
Niet gek toch, voor een vliegje?

Gækkebrev

Er bestaat een leuke traditie in Denemarken die ik graag wil vertellen. Kinderen sturen rond de Pasen ‘Gækkebrev’ naar elkaar. Eerst vouwen ze een papier een aantal keren dubbel en knippen daar vormpjes uit. Dan vouwen ze het papier weer open. Er ontstaat een patron van uitgeknipte vormpjes. Hier schrijven ze een soort gedichtje op. Het wordt niet ondertekend met je naam, maar je schrijft zoveel stipjes als er letters zijn in je naam. Het is de bedoeling dat degene die de gækkebrev krijgt, raadt van wie hij komt. Hij mag 3 keer raden. Raadt hij het goed dan krijgt hij van degene die hem gestuurd heeft een paasei. Raadt hij het niet dan krijgt degene die hem verstuurd heeft een paasei.
De naam gækkebrev komt van de vintergæk (betekent: sneeuwklokje in het deens). Deze bloem werd vaak meegestuurd met de brief.

De verloren zoon

Gisteren was Chantal met Rik naar Nederlandse school, zoals iedere zaterdag. Ik was in de tuin aan het werk gegaan. Het was heerlijk weer. Stijn reed intussen op zijn scootertje rond op het grasveld. Opeens viel het me op dat het al een tijdje stil was. Stijn was er niet meer. Ik keek eens op het grasveld achter onze tuin. Nog steeds geen Stijn te bekennen. “Dan is hij vast naar binnen gegaan”, dacht ik. Ik keek in huis. Geen Stijn. Nu werd ik toch wel een beetje ongerust. Ik ging naar buiten en riep zijn naam. De enige die daarop reageerde, was de buurvrouw. Zij stelde voor om op te splitsen en ieder een blokje om te lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Resultaat: nul Stijn. Nu ben ik echt ongerust. Ik controleer de poel achter ons huis (stel je voor), loop nog eens door huis, en loop rond door de hele buurt. Alle mensen die ik tegen kom, vraag ik naar Stijn. Uiteindelijk vraag ik het aan het vriendinnetje van ons buurmeisje en zij had hem gezien. Ik loop in de richting die ze me aanwijst en vraag een vrouw, die daar in de tuin werkt, opnieuw of ze hem gezien heeft. Nee, dat had ze niet. Ik loop weer terug en zie dat de buurvrouw staat te zwaaien. Snel ren ik terug naar huis en ja hoor, daar zit meneer op zijn scootertje, alsof er niks aan de hand is. Die was gewoon op eigen houtje een rondje gereden. Ik vertel Stijn dat ik bijna een hartverzakking had, en dat hij nimmer-nooit-meer er alleen op uit mag gaan.

Morgen heb ik een afspraak met de dierenarts om een chip te laten implanteren.

Ik heb een baan!

Het is eindelijk gelukt! Ik heb een baan. En ook nog op de perfekte afdeling voor mij, namelijk obstretie / gynaecologie.
Ik heb verschillende sollictatiegesprekken gehad op verschillende afdelingen en ik begon de moed al een beetje op te geven. Zeker, toen ik na een gesprek op een kraamafdeling in het ziekenhuis hier in de buurt niet was aangenomen. Maar afgelopen maandag ben ik op gesprek geweest in het Regionshospital in Randers (dat ligt ongeveer 3 kwartier rijden hier vandaan, sommigen kennen deze plaats misschien van het regenwoud) en dus aangenomen. Het is een afdeling voor gynaecologie patienten, zwangeren en kraamvrouwen met pasgeborenen. Dat is ongeveer een zelfde soort afdeling als waar ik in Nederland ook werkte, afgezien van de gynaecologie.
20 April ga ik al beginnen. Het enige nadeel is, vind ik, dat het een fulltime baan is van gemiddeld 32 uur per week. Maar het is hier in Denemarken bijna niet mogelijk om deeltijd te werken, dus ik had niet veel keus. Ik ben allang blij dat ik een baan heb! Het zal wel even een omschakeling zijn voor mij en voor ons gezin. Maar gelukkig hebben Rik en Stijn het erg naar hun zin op de børnehave en de vuggestue, dus dat zal wel goed komen. En ik heb er in ieder geval heel veel zin in.

Alles wat je altijd al wilde weten over inteeltdepressie

Bij teruglezen valt me op dat ik de laatste tijd wat veel over bloempjes en spelletjes heb geblogd. Deze blog wordt soft. Kortom: tijd voor KEIHARDE wetenschap. Tevens een mooie gelegenheid om weer een nieuwe tag te lanceren.
Mijn onderzoeksproject gaat over inteeltdepressie. Dankzij de blog kan ik jullie nou mooi uitleggen wat dat is. Om te beginnen: Inteelt is wanneer twee verwanten samen nageslacht krijgen. De meest extreme vorm is zelfbevruchting. Dit treffen we niet zo vaak aan bij mensen, maar planten zijn er gek op. Wat relevanter voor mens en dier is broer-zus en neef-nicht verbintenissen. Duidelijk? Mooi, dan gaan we verder.
Nou is het zo dat inteelt doorgaans niet zo goed is. Inteelt geeft een verhoogde kans op steriliteit en aangeboren afwijkingen, en een verlaagde levensverwachting. Al deze zaken vallen onder de term inteeltdepressie. Voorbeeld: rashonden hebben sterke inteelt doorgemaakt tijdens het opzuiveren van het ras. Veel rassen leiden daardoor aan bepaalde afwijkingen, zoals heupdysplasie in Duitse herders. Inteeltdepressie heeft een genetische oorzaak. De genetica van inteeltdepressie is het onderwerp van mijn onderzoek.
Tot slot: hoe kom je er van af? Heel eenvoudig. Zodra ingeteelde individuen nageslacht krijgen met niet-verwanten, zie je het omgekeerde effect. De kindertjes uit dergelijke verbintenissen doen het super, zelfs beter dan “gewone” individuen. Dit fenomeen heet heterose. Vrijwel al het maïs dat je op de akkers ziet is het product van een kruising tussen twee ingeteelde lijnen. Dit geeft een heel goede opbrengst. Eigenaardig niet?

Het plaatje van de racehond komt van hier en het plaatje van de mais komt van Wikimedia Commons.